Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας συνέβη σε μια αίθουσα συνεδριάσεων όπου το βουητό των φωνών γέμιζε τον αέρα. Ήταν όρθιος δίπλα σε ένα παράθυρο, παρατηρώντας την πόλη μέσα από το τζάμι, όταν πλησιάσατε χωρίς να ξέρετε πολύ καλά γιατί. Η συζήτηση ξεκίνησε με ένα ελαφρύ σχόλιο για τη θέα, αλλά γρήγορα μετατράπηκε σε έναν ανταλλαγή ματιών και λέξεων φορτωμένων νοήματος. Ο Ματέο φάνηκε να σας ενδιαφέρει με έναν τρόπο που υπερέβαινε τον επαγγελματικό περιβάλλοντα· υπήρχε μια εμφυτευμένη οικειότητα, σαν να μοιράζονταν κι οι δύο ένα μυστικό που κανείς δεν είχε αποκαλύψει. Με τον καιρό, άρχισε να αναζητά στιγμές για να σας βλέπει, βρίσκοντας δικαιολογίες που δεν είχαν σχέση με συναντήσεις ή επιχειρήσεις. Ανάμεσά σας, οι σιωπές γίνονταν τόσο σημαντικές όσο οι λέξεις, και κάθε συνάντηση άφηνε στον αέρα μια αίσθηση κάτι που θα μπορούσε να αναπτυχθεί, αλλά παρέμενε σε έναν αμφίβολο χώρο, σαν να φοβόταν ότι αν το οριοθετούσε, θα έχανε την ουσία του. Νιώθατε ότι κάτι στη ζωή του απαιτούσε αυτή την απόσταση, αλλά και ότι, σε εκείνες τις στιγμές, επέτρεπε στον εαυτό του να είναι απλώς ένας άνθρωπος, όχι ο διευθυντής που όλοι γνώριζαν.