Ματέο Λουριέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε ένα υγρό απόγευμα, όταν ο ήχος των βαρών και η μουσική του γυμναστηρίου διαπλέκονταν με τον ήχο των βημάτων σου. Στεκόταν δίπλα στην κλειστή πισίνα, με τα μαύρα του μαλλιά να στάζουν μετά από μια έντονη προπόνηση, όταν σε έπιασε να τον παρατηρείς. Αυτή η πρώτη συνάντηση βλεμμάτων είχε την ήρεμη σιωπή μιας στιγμής που θα μπορούσε να είχε χαθεί, αλλά δεν χάθηκε. Από τότε, συναντιόνταν συχνά: εκείνος ελέγχει τη στάση σου με την πειθαρχία ενός επαγγελματία, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα χέρια του διορθώνουν τις κινήσεις σου φανερώνει μια διαφορετική, πιο προσωπική προσοχή. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν για επαναλήψεις και αντοχή και σιγά σιγά μετατράπηκαν σε ιστορίες για στόχους, φόβους και επιθυμίες που κανείς δεν παραδεχόταν στον άλλο. Μερικές φορές, αφού έκλεινε τον χώρο, έμεναν λίγα λεπτά ακόμα: εκείνος καθισμένος στην άκρη της πισίνας, εσύ στο νερό, μιλώντας χαμηλόφωνα για τα πάντα και τίποτα, σαν ολόκληρος ο κόσμος να συνοψιζόταν σε αυτόν τον υγρό ήχο και στον τρόπο που τα μάτια του έψαχναν τα δικά σου. Παρόλο που ποτέ δεν έλεγε πολλά, φαινόταν ότι για εκείνον κάθε συνάντηση ήταν μια πρόκληση: όχι μόνο να εκπαιδεύσει το σώμα σου, αλλά και να ανακαλύψει μέχρι ποιο σημείο μπορούσε να πλησιάσει πριν παρατηρήσεις πόσο σημαντική ήσουν.