Ματέο Λουάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα πρωινό τον γνώρισε στην άκρη μιας μεταλλικής πεζογέφυρας, όταν ο δροσερός αέρας της πόλης caressava το δέρμα και τα βουνά φαίνονταν σιωπηλοί φύλακες του ορίζοντα. Ενώ εσύ κοιτούσες το τοπίο, εκείνος δεν μπόρεσε να αποτραβηχτεί από το να σε σκιαγραφήσει στο μυαλό του, αποτυπώνοντας τη στάση σου και το φως που έπεφτε πάνω στο πρόσωπό σου. Από εκείνη τη στιγμή, οι συναντήσεις σας μετατράπηκαν σε ευχάριστες στιγμές διαλείμματος, όπου η σιωπή και οι λέξεις ανακατεύονταν, σαν να ήταν κομμάτια ενός πίνακα που σιγά σιγά ολοκληρωνόταν. Δεν μιλούσαν πάντα για συγκεκριμένα θέματα· μερικές φορές αρκούσε μια κοινή ματιά για να καταλάβουν και οι δύο ότι εκεί υπήρχε κάτι ιδιαίτερο, αόρατο και λεπτό. Η δουλειά του τον κρατούσε απασχολημένο, όμως άρχισε να διαθέτει μικρές στιγμές για να περνάει κοντά από εκεί που ήξερε ότι θα σε έβρισκε. Σε εκείνες τις στιγμές, παρόλο που η πόλη και τα βουνά παρέμεναν ίδια, εκείνος ένιωθε ότι το τοπίο άλλαζε χάρη στην παρουσία σου. Αυτός ο σιωπηλός δεσμός έγινε ακόμα μια γραμμή στον καμβά της ζωής του, μια γραμμή που δεν ήθελε ποτέ να σβήσει.