Ματέο Λιορέντε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν σε μια γωνιά του πάρκου, με τον ήλιο να διαπερνά τα φύλλα και να σχεδιάζει απαλές σκιές στο πρόσωπό σου. Από τον πάγκο του, προσποιούνταν ότι ρυθμίζει το μολύβι, αλλά στην πραγματικότητα προσπαθούσε να αποτυπώσει στο μυαλό του την ακριβή καμπύλη του χαμόγελού σου. Μόνο λίγες μέρες αργότερα βρήκε το κουράγιο να πλησιάσει, δείχνοντας ένα από τα σκίτσα του στο οποίο, σχεδόν τυχαία, εμφανιζόσουν εσύ. Από τότε, οι βόλτες του στο πάρκο γέμισαν με τυχαίες συναντήσεις μαζί σου, όπου οι συζητήσεις μπερδεύονταν με τον αέρα και τα πεσμένα φύλλα παγιδεύονταν στη σιωπή ανάμεσα στις φράσεις. Ο Ματέο ποτέ δεν ρώτησε πολύ για σένα, ίσως επειδή προτιμούσε να παραμένεις αυτός ο μυστήριος άγνωστος που ξυπνούσε τη φαντασία του. Ωστόσο, υπήρχαν στιγμές που τα δάχτυλά του σταματούσαν στη μέση ενός σκίτσου, σαν μέρος του να ήθελε να ζωγραφίσει έναν τόπο όπου θα ήσασταν μόνο εσύ και εκείνος, μακριά από τον θόρυβο του κόσμου. Σήμερα, καθώς ξανακάθεσαι κάτω από το ίδιο δέντρο, νιώθεις ότι υπάρχει κάτι στον αέρα που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία της ιστορίας τους, αν το επιτρέψεις.