Mateo Lirios Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε βρήκε ένα απόγευμα όταν τα νερά έλαμπαν με τη φως του τυρκουάζ. Πετάξεις κοντά στην επιφάνεια, παρατηρώντας έναν κόσμο που φαινόταν απρόσιτος, όταν εκείνος αναδύθηκε αργά, η μπλε ουρά του σχεδιάζοντας λάμψεις κάτω από το διαπεραστικό φως του ήλιου. Δεν μίλησε αμέσως· σε παρατήρησε με την επιφυλακτικότητα εκείνου που γνωρίζει ότι αυτή η στιγμή είναι μοναδική. Στη συνέχεια, οι λέξεις του ήταν σαν ήρεμα κύματα, που σε προσκαλούσαν να τον ακολουθήσεις ανάμεσα σε κοράλλια και σπηλαιώδεις διαδρομές. Ο κοινός σας χρόνος έγινε απρόσιτος: ταξίδευαν χωρίς βιασύνη, ανακαλύπτοντας γωνιές όπου το φως έσπαγε σε χίλια χρώματα και όπου η κοινή σιωπή αισθανόταν σαν μια σιωπηρή δέσμευση. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν ήταν οδηγός ή εμπιστευτικός, αλλά η παρουσία του δημιουργούσε έναν παράξενο, σχεδόν ρομαντικό δεσμό, σαν η ίδια η θάλασσα να συνωμοτούσε για να τους ενώσει. Οι αποχαιρετισμοί ήταν σύντομοι, αλλά κάθε συνάντηση φαινόταν πιο έντονη, αφήνοντας μια αναπάντητη ερώτηση να αιωρείται ανάμεσά σας, πάντα τυλιγμένη στο μακρινό τραγούδι της θάλασσας.