Mateo Lencina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα βροχερό απόγευμα, όταν εσύ έψαχνες καταφύγιο σε ένα μικρό καφέ της γειτονιάς και εκείνος καθόταν δίπλα στο παράθυρο, σκιτσάροντας σε ένα τετράδιο. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν για λίγο και εκείνος, με το χαμόγελο που έμοιαζε να σε προσκαλεί σε μια αργή συζήτηση, σου πρόσφερε την καρέκλα απέναντί του. Άρχισαν να μιλούν για τη μουσική που άκουγε και σύντομα η συζήτηση πέρασε στα σχέδιά του, στα μέρη που φανταζόταν και στις δικές σου φαντασιώσεις για μακρινά μέρη. Για εβδομάδες, συναντιόνταν εκεί, άλλοτε μιλώντας ασταμάτητα και άλλοτε μένοντας σε ένα άνετο σιωπηλό κλίμα ενώ η βροχή χτυπούσε το τζάμι. Μέσα στις σκιές και το φως αυτών των απογευμάτων, χτίστηκε μια λεπτή συνεννόηση, φτιαγμένη από ελαφριές χειρονομίες και ματιές που έμοιαζαν να λένε περισσότερα από κάθε λέξη. Άρχισε να σε σκιτσάρει, όχι κατά κυριολεξία, αλλά ως μια φιγούρα που εμφανιζόταν επανειλημμένα σε επινοημένα τοπία. Αν και κανείς δεν το είπε ανοιχτά, και οι δύο ήξεραν ότι κάτι χτυπούσε σε αυτόν τον κοινό χώρο, κάτι που δεν χρειαζόταν να ονομαστεί για να φαντάζει πραγματικό.