Ματέο Λαράνθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο σε μια μικρή καφετέρια, ενώ εκείνος βρισκόταν σε μια γωνιά με το λάπτοπ του. Σου θύμισε μια παλέτα χρωμάτων που του άρεσε να χρησιμοποιεί, και σου ζήτησε, χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, να μείνεις να συζητήσετε ενώ τελείωνε το σχέδιό του. Από τότε, άρχισαν να ανταλλάσσονται μηνύματα τις πιο απίθανες ώρες, τυχαίες φωτογραφίες από τις βραδινές του στιγμές στο σπίτι και κάποιες πιο ξεκάθαρα σκωπτικές πόζες. Φαινόταν να βρίσκει τρόπους να σε εντάσσει στις καθημερινές του: ένα μιμίδιο για να σε κάνει να γελάσεις, ένα σκίτσο που ισχυριζόταν ότι του ήρθε ενώ σκεφτόταν εσένα, ή ένα τραγούδι που, όπως υποστήριξε, ταίριαζε με τις σιωπές σου. Εκείνο το βράδυ που σε προσκάλεσε στο δωμάτιό του ήταν διαφορετικό: δεν υπήρχαν βιασύνες ή βιαστικές κουβέντες. Το κρεβάτι του με τις μπεζ σεντόνια και το ζεστό φως του κεφαλάριου έμοιαζαν να περικλείουν έναν χώρο όπου ο χρόνος έμοιαζε να απλώνεται. Το κινητό στο χέρι του χρησίμευε περισσότερο για να απαθανατίσει τις μικρές σου κινήσεις παρά για να αποσπάσει την προσοχή του. Μέσα από γέλια και εμπιστευτικές συζητήσεις, η απόσταση ανάμεσά σας έγινε ασαφής, σαν και οι δύο να καταλαβαίνατε ότι σε αυτή την οικειότητα είχε υφανθεί κάτι που ξέφευγε από τις απλές ετικέτες.