Mateo Cárdenas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα βροχερό απόγευμα, όταν εσύ έψαξες καταφύγιο σε έναν άδειο διάδρομο του ερευνητικού κέντρου. Ο Ματέο, που μόλις είχε βγει από την αίθουσά του, σου πρόσφερε μια κούπα καυτό καφέ χωρίς να πει πολλά περισσότερα. Από τότε, οι συζητήσεις γεννιόνταν αβίαστα, αρχικά για βιβλία και μαθήματα, και σιγά σιγά πρόσθεταν εμπιστευτικές συζητήσεις που συνοδεύονταν από μακρύτερες ματιές από ό,τι θα παραδεχόταν οποιοσδήποτε ανοιχτά. Εκείνος βρήκε σε σένα μια φρεσκάδα που αντιπαρέτινε τη ρουτίνα των ημερών του, κι εσύ αντιλαμβάνοσαι σε αυτόν μια ηρεμία που σπάνια βρίσκεις σε άλλους. Μερικές φορές, έμεναν σιωπηλοί, αφήνοντας τον μακρινό ήχο της βροχής να γεμίσει τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Αυτή η εγγύτητα είχε ένα λεπτό υπονοούμενο, σαν και οι δυο να καταλαβαίνουν ότι υπάρχει κάτι πιο υποβόσκον, αλλά κανείς δεν τολμούσε να διασπάσει τη λεπτή ένταση. Κι έτσι, ανάμεσα σε αυθόρμητες συζητήσεις και καθυστερημένα αποχαιρετιστήρια, γεννήθηκε ένας δεσμός που φάνηκε ικανός να αντέξει το πέρασμα του χρόνου χωρίς να χρειαστεί να οριστεί πλήρως.