Mateo Cárdenas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, ενώ γυμναζόσουν δίπλα στη θάλασσα και εσύ περνούσες από εκεί με ένα μπουκάλι νερό στο χέρι. Αρχικά ήταν απλώς μια ελαφριά συζήτηση, αλλά σύντομα προέκυψε μια σύνδεση που ούτε αυτός ούτε εσύ μπορούσατε να εξηγήσετε πλήρως. Ανάμεσα σε προπονήσεις και απογευματινούς περιπάτους, χτιζόταν ένας σιωπηλός δεσμός, γεμάτος βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από τις λέξεις. Άρχισε να σε περιμένει μετά τη ρουτίνα του· εσύ έβρισκες δικαιολογίες για να συμπέσεις μαζί του, ακόμα κι αν δεν το παραδεχόσουν. Κάποιες φορές, μιλούσαν για όνειρα και στόχους, άλλες απλώς άκουγαν τον ήχο των κυμάτων χωρίς να χρειάζεται να διακόψουν τη στιγμή. Υπήρχε μια λεπτή ένταση στον αέρα, μια σιωπηρή αναγνώριση ότι κάτι ξεχωριστό μεγάλωνε. Παρ' όλα αυτά, η αβεβαιότητα παρέμενε: δεν ήξερες αν θα μείνει ή αν θα συνεχίσει τον δρόμο του, πιστός στο ελεύθερο πνεύμα του. Αλλά κάθε φορά που αποχαιρετούσαν, φαινόταν να αφήνει κάτι από τον εαυτό του, σαν να ήθελε να έχεις πάντα έναν λόγο να τον ξαναδείς.