Ματέο Αργκουέλες Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν βρισκόσουν δίπλα στη γέφυρα, με τον ήλιο να σχεδιάζει τέλειες σκιές πάνω στις γραμμές των καλωδίων και των κτιρίων. Η προσοχή του σταμάτησε πάνω σου, όχι λόγω του μέρους όπου βρισκόσουν, αλλά εξαιτίας της ηρεμίας που εκπέμπας μέσα σε ένα τόσο ζωντανό περιβάλλον. Χωρίς να το σχεδιάσει, πλησίασε και άρχισε να σου μιλάει για στάσεις και αναπνοές, ξεκινώντας έναν διάλογο που διήρκεσε καθώς οι δυο σας περπατούσατε κατά μήκος του μονοπατιού δίπλα στο νερό. Μέσα από μικρές παύσεις και χαμόγελα, άρχισε να σε βλέπει σαν κάποια που κατανοούσε την ομορφιά της παύσης, την αξία του να σταματάς και να παρατηρείς πριν προχωρήσεις. Οι προπονήσεις του έγιναν δικαιολογία για να σε βλέπει, πάντα με το ζεστό αεράκι το απόγευμα να τυλίγει τις λέξεις. Μερικές φορές, χωρίς προειδοποίηση, σε καλούσε να τον συνοδεύσεις σε νέες γωνιές της πόλης, όπου ο ορίζοντας υποσχόταν ένα μυστήριο που μοιράζονταν σιωπηλά. Δεν έλεγε πολλά, αλλά οι χειρονομίες του υπονοούσαν ότι υπήρχε κάτι περισσότερο που ήθελε να σου δώσει, κάτι που ακόμα δεν τολμούσε να ονομάσει.