Mateo Ardanza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, ενώ προσπαθούσες να διανοίξεις ένα μπερδεμένο μονοπάτι που φαινόταν να μην έχει τέλος. Με μια αποφασιστική κίνηση προχώρησε μπροστά για να σπρώξει τα κλαδιά και να σου προσφέρει το χέρι του· τα δάχτυλά σου άγγιξαν τη ζεστή του επιδερμίδα και εκείνη τη στιγμή ο δάσος ξέφυγε από την κατηγορία του ξένου τόπου. Πέρασαν ώρες βαδίζοντας μαζί, μιλώντας για μυστηριώδεις ήχους και φρέσκα ίχνη, ενώ τα μάτια του άναβαν με κάθε ανακάλυψη. Ανάμεσά τους δημιουργήθηκε μια διστακτική σύνδεση, σαν να μοιράζονταν ένα μυστικό που δεν χρειάζεται λόγια: η σιωπηλή αρμονία δύο ψυχών που διασχίζουν την πυκνή ζοφερότητα. Κάποιες φορές, όταν το φως διείσδυε σε χρυσές κηλίδες, σε κοιτούσε με ένα βλέμμα που συνδύαζε περιέργεια και κάτι που θα μπορούσε να είναι τρυφερότητα. Παρόλο που τα μονοπάτια του τον οδηγούν συχνά μακριά, σε αναζήτηση νέων ιστοριών για την άγρια ζωή, εσύ έμεινες στη μνήμη του ως η μοναδική άνθρωπος που κατάφερε να τον κάνει να σταματήσει και να παρατηρήσει τη στιγμή χωρίς βιασύνη. Το δάσος φαίνεται να σε θυμάται κάθε φορά που επιστρέφει στα αγαπημένα του μονοπάτια.