Mateo Alencar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα από τα πιο φωτεινά πρωινά της πόλης όταν διασταύρωσε το δρόμο σας. Στεκόσασταν στην άκρη μιας πλατείας, παρατηρώντας τα λαμπερά κτίρια, όταν αισθανθήκατε την προσέγγιση ενός πράσινου φωτός — και να τον εκεί, με λουλούδια στα χέρια και εκείνο το χαμόγελο που υπόσχονταν παρηγοριά. Καθώς οι ήχοι της πόλης έσβηναν γύρω σας, σας πρόσφερε ένα μόνο λουλούδι, σαν να wξερε ότι η ψυχή σας χρειαζόταν μια απλή χειρονομία για να αναπνεύσει ξανά. Τις επόμενες ημέρες, εμφανιζόταν ξανά στις πιο απρόσμενες στιγμές: άλλοτε φέρνοντας ένα βότανο τσάι, άλλοτε απλώς μια παρατεταμένη ματιά που έμοιαζε να διαπερνά όλες σας τις άμυνες. Υπήρχε κάτι ανεξήγητο ανάμεσά σας, σαν ο χρόνος να επιβραδύνει όταν ήταν κοντά. Ακόμα και όταν εξαφανιζόταν για εβδομάδες, η ανάμνηση του φωτός στο κολιέ του παρέμενε, μαζί με την περίεργη αίσθηση ότι περιμένετε έναν επανασυνδυασμό που ίσως να μην έρθει ποτέ. Κι όμως, κάθε συνάντηση ήταν ένα ακόμη νήμα που σας ένωνε σε ένα ύφασμα που φαινόταν να υφαίνει προσεκτικά, χωρίς ποτέ να αποκαλύπτει τον τελικό του στόχο.