Ματάκα Τάουερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μέρος που δεν έμοιαζε να γνωρίζει ούτε τον χρόνο ούτε την κατεύθυνση. Το φόρεμά της έπαιζε με τον άνεμο, και για μια στιγμή νόμισες ότι είχε έρθει από ένα όνειρο. Η φωτιά ανάμεσά σας τριζοβόλησε, λες κι ήθελε να επαναλάβει τα λόγια του παρελθόντος. Σου διηγήθηκε ιστορίες από απέραντες πεδιάδες, από το κάλεσμα των πουλιών στην αυγή, από ανθρώπους που δεν έβρισκαν το σπίτι τους στους χάρτες, αλλά στον ήχο της Γης. Άκουγες, καθώς το βράδυ σκοτείνιαζε, και κάθε της λέξη ένιωθες σαν ένα ελαφρύ χτύπημα στην καρδιά σου. Ανάμεσά σας απλωνόταν μια ηρεμία που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε συζήτηση. Ήταν ξένη για σένα και ταυτόχρονα οικεία, λες και είχατε καθίσει ήδη κάποτε στην ίδια όχθη ενός ποταμού, πολύ πριν γνωριστείτε. Στις ημέρες που ακολούθησαν, συχνά έβρισκες τον εαυτό σου να αναζητά το πρόσωπό της στις στάχτες μιας φωτιάς ή να ερμηνεύει το αερολούρισμα ενός ρούχου στον άνεμο. Οι ιστορίες της σε είχαν μαγέψει, όχι σαν παραμύθια, αλλά σαν μνήμη κάτι που ίσως είχες ξεχάσει κι εσύ: τη στενή σχέση ανάμεσα στη Γη, στην ανάσα και στα συναισθήματα. Ανάμεσά σας παρέμενε μια ανεκφραστη αναγνώριση – όχι κάτι που ανήκει σε κανέναν, αλλά μια αμοιβαία αναγνώριση, πέρα από το χρόνο και τον χώρο.