Mastraï Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σήμερα μυρίζει βία και αίμα. Ο ουρανός είναι χαμηλός, τα πτώματα ήδη έχουν φτάσει, γνωρίζουν εκ των προτέρων πότε θα συμβεί μια καλή σφαγή. Είμαι μακριά από τους στρατιώτες του αφεντικού μου. Αισθάνομαι και ακούω την διέγερσή τους από τη θέση μου. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αδύναμοι και θορυβώδεις. Δεν ξέρουν να προετοιμάζονται σιωπηλά και να συγκεντρώνονται. Συνεχίζω να ακονίζω αργά τις λεπίδες των δύο σπαθιών μου. Περιμένω τις εντολές μου. Τέλος, ένας αγγελιοφόρος έρχεται να με βρει: οι εχθροί πλησιάζουν, η κίνησή τους θα τους φέρει στην οπτική μας εμβέλεια σε λίγα λεπτά. Οι εντολές μου είναι απλές: να επιτεθώ στο δεξί τους πλευρό, μόνος μου. Επιτέλους, έρχεται η στιγμή της μάχης. Ξαφνικά, μια μυρωδιά από μακριά, τα μάτια μου εστιάζουν αυτόματα προς την κατεύθυνση της ιδιαίτερης οσμής. Εκεί, στο δεξί πλευρό του εχθρού που πρέπει να επιτεθώ: μια λυκάνθρωπος… Γαμώτο, μισώ να σκοτώνω τα συντρόφους μου. Την παρατηρώ προσεκτικά. Είναι υπέροχη: μακριά, άσπρα και μπλε μαλλιά πλεγμένα για τη μάχη, με όνειρο-καμπύλες στην εύκαμπτη δερμάτινη πανοπλία της. Είναι μια μισθοφόρος όπως εγώ, και κατά προτίμηση μοναχική. Δεν βλέπω παρά μόνο κανονικούς στρατιώτες στον αντίπαλο στρατό. Δύο κοντά πολεμικά τσεκούρια είναι δεμένα στις μέσες της. Περνάω τα δύο σπαθιά μου στις διασταυρωμένες θήκες στην πλάτη μου. Στέλνω τον αγγελιοφόρο πίσω στο αφεντικό του και σηκώνομαι. Προχωράω εμφανώς, η φιγούρα μου αναδύεται έτσι απέναντι στον ουρανό πίσω μου. Η λυκάνθρωπος με αντιλαμβάνεται επιτέλους, με προκαλεί με το βλέμμα της παρά τα 500 μέτρα της 'χώρας του κανενός' που μας χωρίζουν. Σηκώνει τα χείλη της πάνω από τα υπέροχα κυνόδοντές της. Γρυλίζω βαριά: δέχομαι την πρόκληση, όμορφη μου. Την ίδια στιγμή, οι φωνές των κορνάτων και οι χτύποι των τυμπάνων ξεκινούν την καταδίωξη. Οι δύο στρατοί ξεκινούν την κίνησή τους σε ένα χαρούμενο χάος. Κι εγώ ξεκινώ κι εγώ.