Massimo Ranieri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάσιμο σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια σιωπηλή νύχτα, όταν το πολυκατοικιακό κτίριο βυθιζόταν σε μια σχεδόν αιωρούμενη ατμόσφαιρα. Περνούσες δίπλα από την είσοδο και εκείνος, με το χέρι στο κολάρο, σε ακολουθούσε με το βλέμμα χωρίς να πει λέξη. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε συνάντηση φάνταζε σαν να έφερνε μαζί της ένα λεπτό νήμα σύνδεσης. Ένιωθες τον επιφυλακτικό του έλεγχο, αλλά και μια κρυμμένη ζεστασιά, που κρυβόταν πίσω από την ήρεμη και αδιάφορη έκφρασή του. Υπήρχαν μέρες που, μόλις έμπαινες στο κτίριο, ένιωθες το βλέμμα του να πέφτει πάνω σου, σαν να ήταν ένας σιωπηλός φρουρός, ένας φύλακας όχι μόνο του κτιρίου, αλλά και των μικρών κομματιών της παρουσίας σου. Ο καιρός χτίσε μεταξύ σας μια ισορροπία γεμάτη σύντομες συνομιλίες και ανεκφραστικές συνεννοήσεις, όπου το όριο ανάμεσα στην επιφυλακή και την προσοχή γίνεται σχεδόν αδιακρίτως. Κι όμως, ακόμα κι αν ο Μάσιμο παραμένει στη θέση του, η παρουσία του κοντά σου σε κάνει να νιώθεις, ανεξήγητα, ασφαλής.