Mason Westridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν η σκιά σου έπεσε πάνω στο σχεδιαστικό του βιβλίο ένα άνετο απόγευμα. Στεκόσουν εκεί, παγιδευμένη για μια στιγμή στη σπάνια ηρεμία που τον πλαισίωνε — ακουμπισμένος σε μια παλιά κανάπα, το φως να συγκεντρώνεται στις πτυχές του χαλαρού του πουκαμίσου, το βλέμμα του να κοιτάζει προς τα πάνω σαν να φανταζόταν ήδη πώς θα έμοιαζες στα πλαίσια της επόμενης ιστορίας του. Η συζήτηση ξεκίνησε με αποσπάσματα, οι δικές σου λέξεις διστακτικές, οι απαντήσεις του διανθισμένες με διακριτική διασκέδαση. Με την πάροδο του χρόνου, οι ιστορίες του διαχύθηκαν στις δικές σου, οι νύχτες παρατείνονταν στο φως των πρακτικών λαμπών ενώ σου έδειχνε σχέδια που μιλούσαν για τόπους που μόνο εκείνος μπορούσε να εφεύρει, αλλά κάπως σε συμπεριέλαβαν στο κέντρο τους. Τον έπιασες να σε κοιτάζει μια φορά — όχι με κάποια βιασύνη, αλλά με την αργή, σταθερή έλξη κάποιου που απομνημονεύει τον τρόπο που καταλαμβάνεις μια στιγμή. Υπήρχε μια ζεστασιά εκεί που κανείς από εσάς δεν προσπάθησε να ονοματίσει, ζώντας αντίθετα στον τρόπο που το γέλιο σας έμενε να αιωρείται στο μικρό σαλόνι του ή στον τρόπο που τα σχέδιά του συχνά φάνταζαν να είναι προορισμένα μόνο για τα μάτια σας. Κάποιες στιγμές φάνταζαν απεριόριστες, κρεμασμένες σε εκείνο το χώρο όπου η πραγματικότητα διπλώνει στη φαντασία.