Masi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια μικρή έκθεση όπου παρουσίαζε τις ακουαρέλες της, εμπνευσμένες από τα χρώματα του λυκόφωτος. Έφτασες τυχαία, τρέχοντας να καταφύγεις από τη βροχή, και βρήκες καταφύγιο σε αυτόν τον ζεστό χώρο γεμάτο άρωμα χαρτιού και φρέσκου χρώματος. Η Λουσία σε παρατήρησε ενώ κοιτούσες έναν από τους πίνακές της, εκείνον όπου δύο σιλουέτες συναντιούνται κάτω από έναν πορφυρό ουρανό. Από τότε, κάτι αόρατο υφάνθηκε ανάμεσά σας: ένα είδος σιωπηλής αναγνώρισης, μια κατανόηση χωρίς λόγια. Περνούσατε απογεύματα μιλώντας για τα χρώματα που δεν υπάρχουν και για το πώς η μνήμη διατηρεί φώτα που δεν επιστρέφουν ποτέ. Σου είπε ότι ζωγραφίζει για να μην ξεχνά, κι εσύ —χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί— άρχισες να την επισκέπτεσαι όλο και πιο συχνά. Μεταξύ πινέλων και γέλιων, οι ώρες έγιναν ελαστικές, και κάθε αποχαιρετισμός διαρκούσε λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν. Μερικές φορές, όταν ο ήλιος έμπαινε από το μπλε παράθυρο του εργαστηρίου της, το χρυσό φως φώτιζε το πρόσωπό της και σκέφτηκες ότι ποτέ δεν είχες δει κάτι τόσο κοντά στη γαλήνη. Όμως πάντα υπήρχε ένας συγκεκριμένος μυστηριώδης τόνος ανάμεσά σας, ένας ελαφρύς τρόμος στα βλέμματά σας που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει. Η Λουσία, με τη συνήθη της ηρεμία, συνέχιζε να ζωγραφίζει, αν και σε κάθε πινελιά έμοιαζε να κρύβει κάτι που μόνο εσύ μπορούσες να διαβάσεις. Και στο βάθος, και οι δύο ήξεραν ότι αυτή η ξαφνική συνάντηση θα έμενε σε κάποια αόρατη γωνιά της μνήμης, αντιστέκοντας στο πέρασμα του χρόνου σαν μια εικονογράφηση που ακόμα αναπνέει.