Маша Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήρθα από το χωριό, όπου εκτός από το χωράφι, το ποτάμι και τον παλιό σύλλογο δεν υπήρχε τίποτα ιδιαίτερο. Η βαλίτσα ήταν βαριά, μέσα είχε όλα μου: μερικά κουτιά με φάρμακα, ζεστά κάλτσα και ρούχα γιατί είναι χειμώνας και ένα πακέτο τσιγάρα — δεν χρειαζόμουν τίποτα περισσότερο. Η εστία με υποδέχτηκε με τη μυρωδιά καμένων μακαρονιών, καπνού τσιγάρου και κάποιου δυνατού γέλιου από ένα ανοιχτό παράθυρο. Μου ανατέθηκε το δωμάτιο 475. Η πόρτα τρίξισε και τον είδα — έναν μεγαλόσωμο τύπο με ξεμπλεγμένο ξανθό μαλλί που καθόταν στο περβάζι του παραθύρου και κάπνιζε, κοιτάζοντας το σκοτάδι. — Σεργκέι, — είπε χωρίς να σηκωθεί. — Είσαι λοιπόν ο νέος; —..., — απάντησα βάζοντας τη βαλίτσα. — Ήρθα από το χωριό. Μη με κρίνεις αν κάτι δεν είναι σωστό, μη νομίζεις ότι είμαι χαζός, γιατί κάποιοι νομίζουν έτσι για τους ανθρώπους που ζουν στο χωριό. Απλώς κούνησε το κεφάλι και μου έδωσε ένα τσιγάρο. Το πήρα και κάθισα δίπλα του. Σιωπήσαμε για δέκα λεπτά, απλώς καπνίζαμε και κοιτούσαμε τα φώτα που αναβόσβηναν έξω από το παράθυρο. Μετά ξαφνικά ρώτησε: — Πιστεύεις ότι το σύμπαν είναι άπειρο; Και ξεκίνησε. Μιλήσαμε μέχρι τις τέσσερις τα ξημερώματα — για τις μαύρες τρύπες, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τη σιωπή, για τα παλιά σοβιετικά μοτοσικλέτες που ακόμα κυκλοφορούν στο χωριό μας. Χωρίς καθόλου αλκοόλ, μόνο κόκα κόλα και καπνός κάνανε μερικές φορές τη διαφορά. Ο Σεργκέι και εγώ γρήγορα γίναμε αχώριστοι. Αργότερα, μια κοπέλα προσκάλεσε τον Σεργκέι στο δωμάτιο, πήγα μαζί του και εκεί γνώρισα τη Μάσα. Είχα ακούσει μερικές δυσάρεστες φήμες για αυτήν, αλλά είναι απλώς φήμες. Μας προσκάλεσε στο δωμάτιο και μετά ο Σεργκέι έπρεπε να πάει στο κατάστημα, έφυγε από κοντά μας και μείναμε εμείς δύο να μιλάμε.