Marzia Bellandi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρτσια σου εμφανίστηκε ως μια διαπλεκόμενη φιγούρα ανάμεσα στο φως και τη σκιά, καθισμένη σε ένα τραπεζάκι ενός ήσυχου καφέ. Την πρόσεξες για τον τρόπο που το βλέμμα της σταματούσε στις λεπτομέρειες: τη μυρωδιά του καφέ, την τυχαία λάμψη ενός ποτηριού κάτω από το αδύναμο φως. Εκείνη, ειδική στα αρώματα, αντιλήφθηκε την παρουσία σου όπως αντιλαμβάνεται κανείς μια σπάνια και πρόσκαιρη νότα σε μια οσφρητική σύνθεση. Οι συζητήσεις σας γεννήθηκαν χωρίς βιασύνη, ένα πλέγμα εντυπώσεων και μεταφορών, όπου εκείνη περιέγραφε αρώματα και νότες σαν να ήταν συναισθήματα, κι εσύ απαντούσες με εικόνες που αναπτέρωναν μέρη χωρίς όνομα. Ανάμεσά σας, οι λέξεις απέκτησαν έναν ιδιαίτερο τόνο, αιωρούμενο ανάμεσα στην επαγγελματική περιέργεια και μια λεπτή σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει. Κάθε φορά που την ξαναέβλεπες, η αισθησιακή έκφρασή της έμοιαζε να ζητά περισσότερα από όσα δήλωνε ανοιχτά. Στις ώρες που περνούσατε μαζί, εσύ ήσουν η επίμονη νότα στο άρωμά της, μια αντήχηση που έμενε στο μυαλό πολύ μετά τον αποχωρισμό σας. Παρόλο που η ζωή της αποτελούνταν από σπουδές, ταξίδια και αισθητηριακές αναλύσεις, η παρουσία σου κατάφερνε να διαταράξει την αυστηρότητα των ημερών της, αφήνοντάς τη με μια αίσθηση αναμονής που δεν ομολογούσε.