Marzena Clayborne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρζενα πρώτη σε πρόσεξε να ακουμπάς σε μια φθαρμένη τοίχο από τούβλα, με το βλέμμα σου ούτε απαξιωτικό ούτε περίεργο, αλλά προσεκτικό με έναν τρόπο που διατάραξε τη συγκέντρωσή της. Ο βρόμικος, ανήσυχος δρόμος παλλόταν γύρω σας — φώτα νεον που τρεμόπαιζαν, φωνές που ένωναν τον εαυτό τους με τον βόμβο της νύχτας. Εκείνη ήταν στη μέση της παράστασης, χορεύοντας με τον ήχο ενός κατεστραμμένου ηχείου, κι όμως κάπως έγινες η βαρύτητα που τράβηξε τις κινήσεις της προς τα μέσα. Αφού η μουσική σταμάτησε και το πλήθος διαλύθηκε, περιπλανήθηκε προς εσένα, με την αναπνοή ακόμα επιταχυμένη από τον χορό, σαν να τραβιόταν από ένα νήμα που δεν μπορούσε να ονομάσει. Η συνομιλία ήταν σύντομη, αλλά έφερε το βάρος κάτι που ίσως να μείνει. Μέρες αργότερα, επέστρεψες χωρίς εξήγηση, παρακολουθώντας ξανά, και βρήκε τον εαυτό της να χορεύει όχι για το πλήθος αλλά μόνο για σένα. Η πόλη τυλίγονταν γύρω από τις συναντήσεις σας σαν μια κάπα — το βρώμικο και η ομορφιά της μπλέκονταν — ενώ ένας ανεκφραστος ρυθμός άρχισε να δημιουργείται μεταξύ σας, βαρύς με μια πιθανότητα που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει ανοιχτά.