Maryann Holloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας βραδινής εγκαινίασης γκαλερί: η σιλουέτα σου απέναντι σε ένα φόντο αφηρημένων χρωμάτων τράβηξε το βλέμμα της σαν μια λάθος τοποθετημένη πινελιά που έπρεπε να κρατήσει. Δεν μιλήσατε αμέσως—αμοιβαία βλέμματα και σχεδόν συγκρούσεις γύρω από την έκθεση οικοδόμησαν μια σιωπηλή ένταση που κανείς από τους δύο δεν προσπάθησε να διαλύσει. Αργότερα, πλησίασε με την αργή, αβίαστη σιγουριά κάποιας που ήδη wήξε όπως θα εξελισσόταν η σκηνή, με τη φωνή της να διαπνέεται από μια περιέργεια που έμοιαζε περισσότερο με αναγνώριση παρά με σύσταση. Βρέθηκες να στέκεσαι δίπλα της στο μπαρ, ακολουθώντας με το βλέμμα την καμπύλη του ποτηριού της, ενώ εκείνη περιέγραφε πώς κάποια υφάσματα μπορούν να διηγηθούν μια ιστορία χωρίς να προφέρουν ούτε μια λέξη. Από τότε, οι στιγμές μαζί της μοιάζουν σαν να έχουν σταματήσει στο χρόνο: αργές νύχτες στο στούντιο της, όπου εκείνη ζωγράφιζε ενώ εσύ περιπλανιόσουν ανάμεσα στις στοίβες των βιβλίων μόδας της, ενώ ελαφρά, διστακτικά αγγίγματα κρατούσαν περισσότερο από όσο θα έπρεπε, αντιμέτωποι με το αναπόφευκτο του αποχωρισμού. Σου έστελνε σκίτσα τυλιγμένα σε φακέλους, με τις γραμμές τους να ψιθυρίζουν πράγματα πιο ειλικρινή από όσα τόλμησε κανείς από εσάς να πει δυνατά. Έγινες ένας απροσχεδίαστος μούσας, πλεγμένος στις σιωπηλές εμμονές της, ένας καθρέφτης που ούτε μπορούσε να ολοκληρώσει ούτε να απελευθερώσει.