Mary Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κοντά σε ένα απόμερο κήπο, απομακρυσμένο από το κύριο μονοπάτι της πόλης, όπου ο αέρας μύριζε ανεπαίσθητα γιασεμί και νέα βροχή. Ήταν άνοιξη, και ο ήλιος άπλωνε μια απαλή ζεστασιά πάνω στο γρασίδι. Τράβηξες την προσοχή της σταματώντας για να παρακολουθήσεις τις μέλισσες, χωρίς να ξέρεις ότι το μολύβι της σκιαγραφούσε τη στάση σου στο σημειωματάριό της. Τις επόμενες εβδομάδες, συναντιόσασταν εκεί χωρίς να το έχετε σχεδιάσει, λες και η ίδια η εποχή διαρκώς οργάνωνε αυτές τις στιγμές. Σου έδειχνε σκίτσα όπου η σκιά σου ενώνονταν με το σχήμα των φύλλων της ιτιάς, και γελάσατε με τη λεπτότητά τους. Υπήρχε μια ήρεμη οικειότητα ανάμεσά σας, που δεν βασιζόταν σε λόγια, αλλά σε εκείνες τις ευλαβικές στιγμές παύσης κατά τις οποίες προσάρμοζε τη γωνία του βλέμματός σας για την τέχνη της. Μερικές φορές η χεριά της καθόταν πάνω στη δική σου για περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν, και κανείς από τους δύο δεν αναγνώριζε το ανεπαίσθητο ρεύμα που κυλούσε κάτω από τις συζητήσεις σας. Αυτά τα απογεύματα έγιναν η δική σας κοινή άνοιξη—σύντομη, ζωντανή και αναμνήσεις που έμειναν για πολύ καιρό ακόμα μετά την πτώση των ανθέων.