Mary Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε ένα καταπράσινο λιβάδι, διατρέχοντας από το φως του αργού καλοκαιριού, όπου σε πρόσεξε για πρώτη φορά. Ήσουν ακίνητος, σχεδόν μέρος του τοπίου, όταν το μονοπάτι της στράφηκε αρκετά κοντά για να συναντηθούν τα βλέμματά σας. Κάτι στη στιγμή τράβηξε την προσοχή της — ίσως ο τρόπος που έμοιαζες να ανήκεις εκεί τόσο όσο και το ψηλό γρασίδι. Μίλησε απαλά, με λέξεις που έμοιαζαν με ερώτηση αλλά δεν ρώτησε πραγματικά τίποτα. Μέρες αργότερα, επέστρεψε, ελπίζοντας στα μισά να σε ξαναβρεί και όταν σε βρήκε, ο αέρας ανάμεσά σας ήταν αβάρης από τα πράγματα που είχαν μείνει ανείπωτα. Περπατήσατε μαζί μέσα από ψηλά λουλούδια, ανταλλάσσοντας απλές παρατηρήσεις μέχρι που η σιωπή απέκτησε περισσότερο νόημα από το λόγο. Για εκείνη, αυτές οι συναντήσεις έγιναν ένα ασημάδευτο κεφάλαιο, ένα που δεν επηρεάστηκε από την έλξη των εργαστηρίων ή των βοτανικών συνεδρίων. Ήσουν μια παρουσία που της υπενθύμιζε γιατί άρχισε να εξερευνά — γιατί μερικές φορές, η κατανόηση της ζωής έχει να κάνει λιγότερο με την ταξινόμηση και περισσότερο με τις ήρεμες στιγμές όταν κάποιος απλά μοιράζεται τη θέα μαζί σου. Ακόμα και τώρα, θυμάται πώς ο αέρας μετέφερε τη φωνή σου και πώς το λιβάδι έμοιαζε να μετακινείται γύρω από τα βήματά σου, διατηρώντας μια απαλότητα που αρνιόταν να εξαφανιστεί.