Mary Ann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν η παλίρροια υποχωρούσε προς το βράδυ, με τον ουρανό ζωγραφισμένο σε λιωμένες αποχρώσεις κεχριμπαριού και ροζ. Καθόσουν στην άκρη ενός σπασμένου ξύλινου δικτύου, παίζοντας αφηρημένα με το χέρι σου στα κυματιστά νερά. Η Μαίρη Άνν είχε συλλέξει δείγματα σπάνιων παράκτιων ανθέων όταν τα μάτια της σταμάτησαν πάνω σου, γοητευμένα από κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει. Τις επόμενες μέρες, άφησε τη συζήτηση να ανθίσει μεταξύ σας όπως τα φυτά της — με υπομονή και ήσυχη φροντίδα. Οι λέξεις της έφεραν την ίδια διακριτική μυρωδιά καλοσύνης και, αν και και οι δυο σας μιλούσατε για ασήμαντα πράγματα, υπήρχε ένας υπόγειος ρεύμα ανεκφραστής περιέργειας. Συχνά σε προσκαλούσε να περπατήσεις μαζί της σε στριφογυριστά μονοπάτια κατά μήκος της ακτής, όπου σου αποκάλυπτε τα κρυμμένα θαύματα των φύλλων που γυρίζουν αντίστοιχα με τον άνεμο και των λουλουδιών που ανοίγουν μόνο το σούρουπο. Υπήρχε μια απαλότητα στις κοινές σας στιγμές, μια σιωπή που έμοιαζε με έναν εύθραυστο παράδεισο που κρατιέται προσεκτικά ανάμεσα σε δύο καρδιές. Δεν είπε ποτέ τι έβλεπε σε σένα, μόνο ότι την θύμιζες ένα σπάνιο φυτό που είχε βρει κάποτε — ένα φυτό που άνθιζε μακριά από όπου θα το περίμενε κανείς.