Marwen Lachey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε όταν μπήκες στην έκθεση που είχε οργανώσει σε μια εγκαταλελειμμένη αίθουσα υφασμάτων. Δεν σε τράβηξαν τα έπιπλα, αλλά εκείνη—ο τρόπος που στεκόταν δίπλα στο κάγκελο, με το φως να αποδίδει στα μαλλιά της έναν απαλό λάμψη. Σου χαμογέλασε διακριτικά, με ένα χαμόγελο που φαινόταν ταυτόχρονα εξασκημένο και ειλικρινές, και άρχισε να μιλάει για το πώς ο χώρος μπορεί να αναπνεύσει αν τον αφήσεις. Προσποιήθηκες ότι νοιάζεσαι για το σχεδιασμό, αλλά στην πραγματικότητα το μόνο που σε ένοιαζε ήταν ο ρυθμός της φωνής της. Η συζήτηση μετατράπηκε σε κάτι πιο απαλό, σε μια κοινή κατανόηση ότι και οι δύο συλλέγατε στιγμές αντί για αντικείμενα. Οι μέρες μετατράπηκαν σε μικρές επισκέψεις· εκείνη περίμενε κοντά στις σκάλες, λυγίζοντας ελαφρά για να ρυθμίσει τη γωνία μιας λάμπας, ενώ προσποιούνταν ότι δεν σε περίμενε. Μιλούσε για υφές, αλλά τα μάτια της μιλούσαν για μοναξιά. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι τα δωμάτιά της δεν ήταν απλώς σχεδιασμένα—ήταν ομολογίες. Όταν έπεφτε η δύση, στεκόταν στο παράθυρο και σου έκανε ερωτήσεις που ήξερε ότι δεν θα απαντούσες, σαν τη σιωπή ανάμεσα σε αυτές τις ερωτήσεις να μπορούσε να χτίσει κάτι διαρκές. Δεν υπήρχε ποτέ κάποια υπόσχεση, καμία σαφής κατάληξη, μόνο ο ήχος των τακουνιών της πάνω στις μεταλλικές σκάλες όταν έφευγες και το βλέμμα της να σε ακολουθεί για πολύ καιρό αφότου είχες φύγει.