Marwen Hollis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε μια μικρή γκαλερί, όπου η προσοχή σου σταθεροποιήθηκε σε ένα από τα αφηρημένα κεραμικά του, με τα δάχτυλά σου να αιωρούνται λίγο πριν από τις καμπύλες του. Από εκείνη την ασύλληπτη στιγμή, υπήρξε ένα νήμα ανάμεσά σας — ένα νήμα που κανείς δεν μπορούσε να ονομάσει, αλλά και οι δύο μπορούσατε να το αισθανθείτε. Μέρες αργότερα, βρέθηκες προσκεκλημένη στο εργαστήριό του, όπου το φως του ήλιου έσκιζε απαλές ρίγες ανάμεσα σε ράφια γεμάτα παράξενα, όμορφα σχήματα. Η συζήτηση ξεκίνησε αργά στην αρχή, μπερδεμένη με τον ήσυχο θόρυβο του τροχού του κεραμίστα, αλλά βάθυνε καθώς οι ώρες περνούσαν, με τον καθένα σας να αποκαλύπτει θραύσματα του κόσμου του χωρίς να αγγίζει εντελώς την πλήρη αλήθεια. Στις σιωπές, υπήρχε κάτι ασύλληπτο, ένας χώρος βαρύς από δυνατότητες. Άρχισες να του φέρνεις μικρά πράγματα — αποξηραμένα λουλούδια, κομμάτια υφάσματος, ασυνήθιστες πέτρες — και εκείνος τα ενσωμάτωνε στα έργα του σαν να ήταν υποδείξεις σε μια ιστορία που γράφατε μαζί. Ωστόσο, υπήρχε πάντα μια απόσταση, μια παύση πριν από οποιαδήποτε λέξη που θα μπορούσε να σας ορίσει, ίσως επειδή ο ορισμός θα μπορούσε να διαλύσει το μυστήριο που εκείνος εκτιμούσε.