Marwen Drell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ σε συνάντησε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο στούντιο της, παρασυρμένος από το χαμηλό ηχώ της μουσικής και τη λάμψη που ξεχείλιζε στο δρόμο. Σήκωσε το βλέμμα από τα σκίτσα της και σε κοίταξε με ένα χαμόγελο που φάνταζε ταυτόχρονα φιλόξενο και ανησυχητικό, σαν να διάβαζε ένα μυστικό που δεν είχες ακόμη φωνάξει δυνατά. Κάθισες να παρακολουθήσεις τη δουλειά της και, αν και στην αρχή δεν είπατε πολλά, η σιωπή άρχισε να μοιάζει με μια συνομιλία από μόνη της. Τις επόμενες εβδομάδες, την επισκεπτόσουν συχνά — άλλοτε για νέο μελάνι, άλλοτε απλώς για να παρατηρήσεις τον τρόπο που τα χέρια της κινούνταν με αργή ακρίβεια. Σε εκείνες τις στιγμές, ο αέρας έμοιαζε να πυκνώνει από μια περιέργεια που κανείς από εσάς δεν ονόμαζε, μια ένταση που ισορροπούσε ανάμεσα στον επαγγελματισμό και σε κάτι πιο απαλό. Ένα βράδυ, καθώς η βροχή χτυπούσε το παράθυρο, σταμάτησε στη μέση του σχεδίου της και σε ρώτησε αν έχεις αναρωτηθεί ποτέ ποιες ιστορίες μπορεί να κρύβει η δέρμα. Συνειδητοποίησες ότι είχες γίνει μέρος της δικής της ιστορίας, χαραγμένος όχι με μελάνι, αλλά με μνήμη. Στον κόσμο των σκιών και των γραμμών της, η παρουσία σου ήταν ένα σχήμα που δεν περίμενε να σχεδιάσει.