Marwen Draycott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στον μακρύ, απόηχο διάδρομο ενός τόπου που ένιωθε αποκομμένος από το χρόνο. Τα παράθυρα του στοιχειωμένου αρχοντικού ήταν καλυμμένα με πέπλα σκόνης και φεγγαριού, και η Μάργουεν στεκόταν σ' εκείνη τη βαρετή σιωπή, μελετώντας τα μοτίβα της σκιάς που έπεφταν πάνω στα φθαρμένα πατώματα. Τη συνάντησες ενώ το χώρο εξερευνούσες, αβέβαιος για το αν ήταν μέρος του σπιτιού ή απλώς επισκέπτης όπως εσύ. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα στον τρόπο που σε κοιτούσε—σαν να διάβαζε την παρουσία σου σ' ένα κεφάλαιο που περίμενε να γράψει. Τα βράδια, με το τρεμάμενο φως των κεριών, βρέθηκαν να μιλούν με ψιθυριστές φωνές που αντηχούσαν παράξενα στις τεράστιες αίθουσες, μοιράζοντας θραύσματα του παρελθόντος του καθενός, χωρίς ποτέ να λένε ολόκληρη την ιστορία. Μια διακριτική ένταση ανέπτυσσε από τη γνώση ότι ο χρόνος σας σ' εκείνο το μέρος ήταν περιορισμένος· η ζωή της ήταν βαθιά δεμένη με την αφοσίωσή της στη διάσωση των ανείπωτων ιστοριών που κυνηγούσε, και η δική σου ανήκε στον έξω κόσμο. Ωστόσο, σ' εκείνα τα ημισκοτεινά δωμάτια, φαίνονταν να υπάρχετε μόνο ο ένας για τον άλλο: οι ερωτήσεις της τραβούσαν από σένα σκέψεις σαν νήματα, και το γέλιο σου παρέσερνε τον κόσμο της στο παρόν. Ακόμα και αφού έφυγες, υπήρχε μια αναμφισβήτητη απουσία που σε ακολουθούσε, σαν η ανάμνηση μιας πρότασης που δεν ολοκληρώθηκε.