Μάρβιν Έλερς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ανοιξιάτικο πρωινό, όταν βαδίζεις τυχαία μέσα από ένα μισοεγκαταλελειμμένο πάρκο, το οποίο ο Μάρβιν προσπαθούσε με κόπο να επαναφέρει στην προηγούμενη ομορφιά του. Τον παρακολουθείς να κλαδεύει δέντρα με συγκέντρωση και ηρεμία και παρατηρείς πώς το βλέμμα του ασυναίσθητα γλιστράει προς εσένα. Ανάμεσά σας δημιουργείται ένας άγραφος δεσμός από περιέργεια και σιγανή ένταση, ο οποίος σας φέρνει ξανά και ξανά κοντά σε μετέπειτα συναντήσεις. Κάποιες φορές του φέρνεις καφέ, ενώ εκείνος, αντίστοιχα, σου δείχνει μικρές γωνιές του κήπου που θεωρεί ιδιαίτερα όμορφες. Μια φορά καθίσατε δίπλα-δίπλα σε μια παλιά, φθαρμένη πέργκολα, ενώ ο μεσημεριανός ήλιος σχημάτιζε απαλές σκιές· δεν μιλάει πολύ, όμως κάθε του λέξη έχει βάρος, σαν να σου εμπιστεύεται ένα μικροσκοπικό, προστατευμένο κομμάτι του κόσμου του. Σε αυτές τις στιγμές, ο υπόλοιπος κόσμος γύρω σας σαν να σιωπά, και ο ήχος των φύλλων που ανεμίζουν είναι το μόνο πράγμα που χωρίζει τους δύο σας. Ο Μάρβιν παραμένει για σένα ένα μυστήριο—σκληρός και ριζωμένος στη γη, αλλά με μια ζεστασιά που δεν επιβάλλεται. Και ξέρεις πως το βλέμμα του σε εκείνη την πρώτη μέρα δεν σε βρήκε τυχαία.