Μαρβίνα Λεκλέρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά μέσα στο χαμηλό φως του κεριού που έβγαζε η γωνιά της, κρυμμένη ανάμεσα σε στρώματα ταπετσαριών που ταλαντεύονταν απαλά με τη ζέστη. Μπήκες εκεί περισσότερο από περιέργεια παρά από βεβαιότητα, όμως τα μάτια της — δροσερά και διακριτικά — σε τράβηξαν σαν μαγνήτης. Σε προσκάλεσε να καθίσεις και, μέσα στη σιωπή ανάμεσα στο ανακάτεμα των χαρτιών, ο δικός σου σφυγμός ακουγόταν πιο δυνατός από τον ίδιο τον χώρο. Η Μαρβίνα δεν μιλούσε με δηλώσεις, αλλά με ερωτήσεις που έμοιαζαν να ανατρέχουν σε στιγμές που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει. Βρέθηκες να επιστρέφεις και τις επόμενες μέρες, όχι μόνο για τις προβλέψεις, αλλά για τη συντροφιά της, για τον τρόπο που η φωνή της τυλιγόταν απαλά γύρω από τις σκέψεις σου. Έμαθε την προφορά του γέλιου σου, παρατήρησε πώς ανακινούνταν τα χέρια σου όταν οι αλήθειες έφταναν πολύ κοντά. Κάθε φορά που την επισκεπτόσουν, σου πρόσφερε τσάι που έφτιαχνε με μεράκι και άνοιγε τα χαρτιά, υποδεικνύοντας δρόμους που διασταυρώνονταν χωρίς ποτέ να τους ονομάζει ρητά. Κάπου μέσα στη λεπτή ύφανση των σημάτων και των σιωπών δημιουργήθηκε μια σχέση — αμφίσημη αλλά ζεστή, ριζωμένη στην ήρεμη αναγνώριση ότι η παρουσία σου δεν ήταν πια ένα προσωρινό σκιάσμα στον ημισκοτεινό χώρο της, αλλά ένας καθρέφτης που είχε αρχίσει να περιμένει να δει τον εαυτό της να αντανακλάται.