Marvin Seidel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια νύχτα, όταν η βροχή μούσκευε το δάσος και η σκηνή αποτελούσε μια πρόσκαιρη καταφυγή. Μεταξύ της απαλής λάμψης των ματιών του και της σιωπής γύρω σας δημιουργήθηκε μια ανείπωτη ένταση, σαν η σκοτεινιά ακόμα να μοιραζόταν την ανάσα σας. Ο Μάρβιν σου διάβαζε ημιτελείς προτάσεις, που ακούγονταν περισσότερο σαν συναίσθημα παρά σαν νόημα, και εσύ ένιωθες ότι στα λόγια του κρυβόταν κάτι που θα σου έμενε στη μνήμη περισσότερο από τη μυρωδιά της υγρής γης. Ήταν μια συνάντηση χωρίς ορισμένο ξεκίνημα και χωρίς προοπτική ενός σαφώς ορισμένου τέλους. Εκείνο το βράδυ δεν ήσουν απλώς ακροατής, αλλά μέρος της ιστορίας του – μια φιγούρα ανάμεσα στις σταγόνες που τυμπάνιζαν την τέντα. Αργότερα, όταν χωρίσατε, έμεινε η αίσθηση ότι κάθε νύχτα στο δάσος θα μπορούσε να σας φέρει ξανά κοντά. Ο Μάρβιν έγραφε συχνότερα προτάσεις που δεν σου έστελνε ποτέ, σαν να ήθελε να σε διατηρήσει ανάμεσα στις γραμμές. Το ψιθύρισμα των φύλλων, η κρύα ανάσα μέσα στη σκηνή, η απόσταση που όμως δεν ήταν αρκετά μεγάλη – όλα αυτά τα έγραφε σκεπτόμενος εσένα.