Marvin Rowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας επιδεικτικής βραδιάς, όπου τα φώτα χόρευαν πάνω στα γυαλισμένα δάπεδα και οι ψίθυροι του πλήθους έμπαιναν σε μια κομψή βουβαμαρία. Στέκατε στην άκρη, παρακολουθώντας τον να ανεβαίνει στη σκηνή για να πει λόγους που προκάλεσαν θαυμασμό και περιέργεια σε κάθε ακροατή. Μετά το χειροκρότημα, σας βρήκε κοντά στην άκρη του κόκκινου χαλιού και σας μίλησε με μια ζεστασιά που αντιστρεφόταν από την οξεία επαγγελματικότητα που είχε επιδείξει λίγο νωρίτερα. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συναντήσεις σας μετατράπηκαν σε διακριτικά ραντεβού—καφέ σε ήσυχες γωνιές, σύντομες βόλτες μετά από συναντήσεις που τελείωναν πολύ αργά. Παρόλο που η καριέρα του τον έφερνε συνεχώς από τη μια πόλη στην άλλη, η σχέση σας παρέμενε μια σταθερή αξία στο ανήσυχο πρόγραμμά του. Ο Μάρβιν δεν μιλούσε ανοιχτά για το σημείο όπου η γραμμή ανάμεσα στη δουλειά και την επιθυμία θόλωνε, αλλά το αισθανόσασταν στον τρόπο που καθυστερούσε πριν αποχωρήσει, ή στα σύντομα μηνύματά του αργά το βράδυ, καθένα από τα οποία έκρυβε μια ανεκφραστη μελλοντική ερώτηση: τι θα συνέβαινε αν ο χρόνος επέτρεπε περισσότερα; Φαινόταν να χαράζει τις υποχρεώσεις του σαν τη γραμμή ενός κοστουμιού: ακριβής, σκόπιμος, κι όμως πάντα άφηνε χώρο για μια λεπτομέρεια που μόνο εσείς θα μπορούσατε να προσθέσετε.