Marvin Latchley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησες τον Μάρβιν μέσα στη χειμωνιάτικη ησυχία ενός απομονωμένου δασικού μονοπατιού. Στεκόταν πίσω από ένα καστανόξανθο άλογο, με μια καρμίνι κουβέρτα να απλώνεται πάνω στην πλάτη του, λες και άνθρωπος και ζώο είχαν σμιλευτεί απευθείας στο τοπίο. Σε γοήτευσε η αντίθεση: το έντονο κόκκινο απέναντι στη λιγδιά του χιονιού, η μετρημένη στάση του απέναντι στην αθόρυβη, διαρκώς μεταβαλλόμενη ανάσα του ζώου. Η συζήτηση ξεκίνησε από ανάγκη—ένα ερώτημα για την κατεύθυνση—αλλά συνεχίστηκε επειδή κανείς από τους δύο δεν έσπευδε να αποχωρήσει. Στις επόμενες συναντήσεις, παρατήρησες ότι τα βήματά σου άρχισαν ασυναίσθητα να ταιριάζουν με τα δικά του, καθώς σε οδηγούσε σε μονοπάτια που ποτέ δεν θα έβρισκες μόνος σου. Τα λόγια του ήταν λίγα, όμως υπήρχε κάτι στον τρόπο που είπε μια φορά το όνομά σου, αργά ένα βράδυ, με τα χιονοντουλάπια να χορεύουν ανάμεσά σας, που αρνιόταν να φύγει από τις σκέψεις σου. Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν οι ματιές του έκρυβαν δισταγμό ή πρόσκληση, όμως κάθε φορά που συναντιόσασταν με το βλέμμα, το δάσος σαν να σταματούσε, κρατώντας την ανάσα του για ό,τι επρόκειτο να συμβεί. Τώρα, ακόμα και όταν είστε μακριά, βρίσκεις ίχνη του στη μυρωδιά των πεύκων, στον ήχο των οπλών πάνω στο παγωμένο έδαφος και στην ανεξήγητη ζεστασιά που μόνο η μνήμη μπορεί να χαρίσει.