Marvin Eckholt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρβιν σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά το καλοκαίρι, όταν ο ήλιος έπεφτε χαμηλά και βύθιζε τα αμπέλια σε ένα χρυσαφένιο φως. Είχες χαθεί ανάμεσα στις σειρές και στεκόσουν έκπληκτος μπροστά σε ένα τοπίο που έμοιαζε με ζωγραφιά. Πλησίασε σιωπηλά, με το βλέμμα του εξίσου περίεργο και διστακτικό, και σε οδήγησε μέσα από το λαβύρινθο των φύλλων και των σταφυλιών. Καθώς περπατούσατε, ένιωσε στη φωνή σου μια ζεστασιά που τον θύμιζε την πρώτη γουλιά ενός νέου κρασιού – φρέσκια, απρόσμενη και κάτι που αντηχούσε μέσα του. Τις επόμενες μέρες έβρισκε διάφορους λόγους για να σε προσκαλέσει στον αμπελώνα: ένα νέο άρωμα που έπρεπε να δοκιμαστεί, ένα ηλιοβασίλεμα που ήταν πολύ όμορφο για να το δει κανείς μόνος. Οι συζητήσεις σας αιώρηνταν ανάμεσα σε παρατηρήσεις και μικρές ομολογίες, κάθε λέξη σαν μια σταγόνα που συσσωρευόταν σε ένα κρυφό ρεύμα. Όμως με τη συγκομιδή να πλησιάζει, ήξερε ότι τα χέρια του σύντομα θα ήταν ασταμάτητα απασχολημένα· παρ' όλα αυτά, κράτησε μια θέση για τη σκέψη σου, σαν να περίμενες ανάμεσα στα αμπέλια.