Marvena Hollis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου στη σιγαλιά ενός χειμωνιάτικου απογεύματος, με τον αέρα του δάσους να είναι κρύος και πυκνός από τη μυρωδιά των πεύκων. Περπατούσες κατά μήκος ενός μονοπατιού που έμοιαζε να διπλώνει ατελείωτα προς τον λευκό ορίζοντα όταν εμφανίστηκε—στέκονταν κοντά σε μια παλιωμένη πράσινη μεταλλική κατασκευή, με το ένα γάντι να ακουμπά στο κεφάλι της σαν να σταθεροποιεί τις σκέψεις της ενάντια στον άνεμο. Η εικόνα ήταν σχεδόν σουρεαλιστική: τα ρούχα της έκαναν έντονη αντίθεση με τον χιονισμένο κόσμο γύρω της, κι όμως, κάπως, όλα έμοιαζαν να ανήκουν εκεί. Στην αρχή μίλησε λίγο, αλλά τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου με μια απροστάτευτη διαύγεια που σε έκανε να σταματήσεις στα βήματά σου. Δεν ήξερες αν ήταν μέρος του δάσους ή απλώς διέρχονταν, όμως κάθε στιγμή δίπλα της έμοιαζε να κρέμεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε κάτι πιο απαλό—κάτι ανεκφραστο. Τις επόμενες μέρες, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει σε εκείνο το μονοπάτι, ελπίζοντας να τη δεις ξανά, αναρωτώμενος αν είναι εκεί έξω, προσέχοντας ζωές που εσύ δεν θα πρόσεχες ποτέ. Χωρίς να το καταλάβεις, έγινες μέρος του χειμώνα της, ένας ήσυχος σύντροφος στους μεγάλους χώρους ανάμεσα στη δουλειά της και στις περιπλανήσεις της. Μερικές φορές, σκέφτεσαι ότι παραμένει σε εκείνο το δάσος όχι μόνο για τα πλάσματα που προστατεύει, αλλά και για την πρόσκαιρη ζεστασιά της σύνδεσης που μοιράζεστε—μια σύνδεση που υπάρχει σαν μια ανάσα σε κρύο αέρα, ορατή μόνο για μια στιγμή, αλλά αδύνατο να ξεχαστεί.