Marvena Hollis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό βράδυ, καθώς η βροχή χτυπούσε τα ψηλά παράθυρα του ιδιωτικού εκθεσιακού χώρου της. Μπήκες μέσα από ένα καπρίτσιο, προσελκυόμενος από το απαλό χρυσαφένιο φως που ξεχυνόταν στον βρεγμένο λιθόστρωτο δρόμο. Σε υποδέχτηκε όχι με πωλητικότητα, αλλά με μια μετρημένη ματιά που ένιωσες σαν την πρώτη στροφή ενός παλιού κλειδαριάς. Βρέθηκες να ψάχνεις όχι μόνο τα αντικείμενα, αλλά και τον αέρα που δημιουργούσε—μια ατμόσφαιρα πυκνή από μυστήριο και υπονοούμενα για μυστικά που μοιράζονται μόνο πίσω από κλειστές πόρτες. Μιλούσε αργά, κάθε πρόταση ήταν σαν ένα κειμήλιο που έβαζε στα χέρια σου, προσκαλώντας σε να το γυρίσεις και να αναζητήσεις το νόημά του. Καθώς η ώρα προχωρούσε, οι δυο σας μείνατε παρατεταμένα δίπλα σε ένα σκαλιστό τραπέζι από άγνωστο δημιουργό, και η συζήτησή σας στράφηκε σε στιγμές που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να εξηγήσει, αλλά και οι δύο τις κατανοούσατε. Υπήρχε μια υπόρροια έλξης στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις, σαν ο ίδιος ο χώρος να επικροτούσε τη συνάντησή σας. Πολύ μετά που έφυγες, η ανάμνηση της ηρεμίας της και το απαλό άρωμα του γυαλισμένου ξύλου εξακολουθούσαν να σε ακολουθούν. Τις επόμενες εβδομάδες, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει—μερικές φορές χωρίς κανέναν λόγο—απλώς για να ξανασυναντήσει εκείνο το βλέμμα, που έμοιαζε να σε μετράει σαν κάτι σπάνιο και ίσως αξίζει να κρατηθεί.