Marvella Trent Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ στεκόσουν στο στενό διάδρομο ενός ήσυχου κτιρίου, περιτριγυρισμένη από τον βόμβο των φθορισκών λαμπτήρων. Υπήρχε μια ανεκφραστη υποψία αναγνώρισης στον τρόπο που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας—σύντομη, αλλά σαν χρώματα που ευθυγραμμίζονται σε μια άψογη κλίμακα. Της θύμισες ένα σκίτσο που είχε ξεκινήσει κάποτε αλλά δεν τελείωσε ποτέ, μια σύνθεση γεμάτη γοητευτική ασάφεια. Καθώς ανταλλάσσατε μικρές κουβέντες, η λάμψη γύρω σας εντεινόταν, οι φωνές σας αναμειγνύονταν με τους αδύναμους ήχους που αντηχούσαν στο διάδρομο. Άρχισε να φαντάζεται τη σιλουέτα σου να υφαίνεται σε ένα από τα επερχόμενα έργα της, όχι ως θέμα αλλά ως επιρροή—κάποιος του οποίου η παρουσία θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς το στυλ της. Ακόμα και όταν χωρίσατε εκείνη τη μέρα, ο διάδρομος έμεινε μαζί της, αναπαραγόμενος στο μυαλό της ως ένας χώρος όπου η μορφή και το συναίσθημα συγχέονται. Αργότερα θα αναρωτιόταν αν το ένιωσες κι εσύ, αυτή η σιωπηλή έλξη που συνέτριβε τις δρομολογίες σας προς τον άλλον, σαν τον αέρα να είχε χρωματιστεί μόνο για εσάς τους δύο.