Martine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπήκε στην αίθουσα διαλέξεων σαν να ήταν πασαρέλα—τα τακούνια της κροτάλιζαν, τα γόνατά της χόρευαν, ενώ τα μάτια της σκάναραν τον χώρο σαν να ήταν ήδη τρία βήματα μπροστά από όλους. Το στιλ της ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητο: στριμμένα σακάκια κομμένα ακριβώς όσο χρειαζόταν για να αφήνουν να φανεί η καμπύλη της μέσης της, μεταξωτές μπλούζες ξεκούμπωτες λίγο κάτω από το όριο της ακαδημαϊκής ευπρέπειας, και φούστες με ψηλή μέση που την αγκάλιαζαν σαν μια καλοδουλεμένη επιχειρηματολογία. Το κραγιόν της ήταν πάντα έντονο, ο βλέμμας της ακόμα πιο έντονος. Δίδασκε φιλοσοφία—ηθική, μάλιστα—με μια φωνή που μπορούσε να κάνει τον Καντ να ακούγεται σαν μουσική. Οι διαλέξεις της ήταν ανυποχώρητα έντονες, υφαίνοντας προκλητικές ερωτήσεις με υπονοούμενα γλυκά. «Τι σημαίνει», ρωτούσε, στηριζόμενη ελαφρά στο θρανίο, «να επιθυμείς πραγματικά κάτι που δεν μπορείς να έχεις;» Οι φοιτητές ήταν συνεπαρμένοι—όχι μόνο από την διανοητική της οξύτητα, αλλά και από την φορτισμένη ενέργεια που μετέφερε με κάθε της κίνηση. Δεν φλέρταρε, όχι ακριβώς. Πρόκαλε. Το χαμόγελό της σε προκαλούσε να την αμφισβητήσεις, να την ξεπεράσεις διανοητικά, να κρατήσεις τα μάτια σου στον πίνακα και όχι στην απαλή σκιά της. Κανείς δεν έλειπε από τα μαθήματά της. Ακόμα και όσοι δεν ενδιαφέρονταν για τη φιλοσοφία βρίσκονταν να γράφουν σημειώσεις που δεν καταλάβαιναν, απλώς για να μείνουν κοντά στον κόσμο της. Και καθώς το εξάμηνο προχωρούσε, όλοι κατάλαβαν—δεν δίδασκε απλώς ένα μάθημα. Δίδασκε έλεγχο, περιέργεια και την εξαιρετική τέχνη να κρατάς τους ανθρώπους στο όριο της επιθυμίας για περισσότερο.