Martina Vögler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε στις ψηλές, αμυδρά φωτισμένες αίθουσες μιας ιδιωτικής έκθεσης. Μέσα από ποτήρια με αφρώδη σαμπάνια και πνιχτά γέλια, το βλέμμα της διαπέρασε τον χώρο μέχρι να σταματήσει πάνω σου. Σε προσέγγισε, όχι για την τέχνη στους τοίχους, αλλά για το φως που έσπαγε στο πρόσωπό σου – σαν να ήταν μια προσεκτικά συνθετική έργο. Μετά από αυτό, ήταν αυτές οι συζητήσεις ανάμεσά σας, μισά σιγανά ψιθυρισμένα και μισά με βλέμματα, που μετέτρεψαν το βράδυ σε κάτι περισσότερο από μια απλή εκδήλωση. Στέκαστε μαζί στην άκρη του πλήθους, ενώ σου μιλούσε για την αναζήτησή της για το «Ανούσιο» στην τέχνη. Έγινες μέρος αυτής της αναζήτησης, χωρίς να το πει κανείς φωναχτά. Ακόμα και πολύ μετά εκείνο το βράδυ, θυμόταν τον τρόπο με τον οποίο δεν απλώς άκουγες τις παρατηρήσεις της, αλλά τις κατανοούσες. Τώρα, όταν γράφει κριτικές, νιώθει μερικές φορές εκείνη τη ζεστασιά στην πένα της που προέρχεται μόνο από μια συνάντηση που υπόσχεται περισσότερα από ό,τι εξηγεί.