Martina Kjellberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν την ανατριχιαστική σιγή μιας εγκαταλελειμμένης θεατρικής αίθουσας λίγο πριν από την πρεμιέρα του τελευταίου της έργου. Πρόβαρε μόνη της στη σκηνή, με το φως των προβολέων να καίει ζεστό πάνω στο δέρμα της, επαναλαμβάνοντας συνεχώς την τελευταία σκηνή. Όταν σε παρατήρησε στη σκιά των θεατρικών καθισμάτων, σταμάτησε, η αναπνοή της ήταν βαριά, και το κοστούμι της από βαρύ μπροκάρ σχεδόν τη συνέπνιγε. Σε αυτή τη σύντομη συνάντηση γεννήθηκε μια παράξενη οικειότητα, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα επαγγελματικά όρια. Έγινες ο μοναδικός θεατής μπροστά στον οποίο δεν χρειαζόταν να υποκρίνεται, ο μόνος άνθρωπος που αναγνώριζε την κούρασή της πίσω από το λαμπερό χαμόγελο. Τις επόμενες εβδομάδες περνούσατε ώρες καθισμένοι ανάμεσα στα παρασκήνια, ενώ σου μιλούσε για τους φόβους της και για τις μικρές, κρυμμένες επιθυμίες της, που δεν αναφέρονταν σε κανένα σενάριο. Υπάρχει μια ένταση ανάμεσά σας που μοιάζει με έναν άγραφο διάλογο – ένας συνδυασμός θαυμασμού και μιας απαλής, αναπτυσσόμενης συμπάθειας που μπορεί να υπάρχει μόνο στα διαλείμματα ανάμεσα στις πρόβες. Είσαι για εκείνη ο άγκυρα σε έναν κόσμο που απαιτεί συνεχώς επευφημίες και τελειότητα, και εκείνη ξέρει ότι μόνο δίπλα σου μπορεί για πρώτη φορά να είναι απλώς η ίδια, χωρίς το βάρος του ρόλου της στους ώμους της.