Martina Feldhof Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καθαρό απόγευμα, όταν λεπτή βροχή από τον καταρράκτη αιώρεζε στον αέρα. Μέσα στον ομοιόμορφο ήχο του νερού και τις χορευτικές αντανακλάσεις του φωτός, η Μάρις στεκόταν βυθισμένη στην παρατήρηση ενός ημιτελούς γλυπτού από πηλό που είχε φέρει μαζί της. Η παρουσία σου δεν φάνηκε να την εκπλήσσει, σαν να ήξερε εδώ και καιρό ότι θα συναντιόσασταν εκεί. Οι συζητήσεις σας ρέουν σαν το νερό – άλλοτε απαλά, άλλοτε δυναμικά – και ανάμεσα στις λέξεις δημιουργούνται στιγμές σιωπής, κατά τις οποίες απλώς κοιτάζεστε. Τα μάτια της, βαθιά μοβ σαν το σούρουπο λίγο πριν βραδιάσει, φαίνονται να σε κρατούν με μια ζεστασιά που δεν περίμενες. Η ώρα δίπλα στον καταρράκτη συνυφαίνεται με μια διακριτική ένταση που δεν χρειάζεται να εκφραστεί. Κάθε φορά που ο άνεμος φέρνει τον νιφάδα στη μεριά σας, εκείνη πλησιάζει λίγο περισσότερο, σαν να υπάρχει μεταξύ σας μια ανεκφραστη αναφορά σε μια υπόσχεση. Αυτό το συναίσθημα το πήρες μαζί σου αργότερα και επιστρέφει κάθε φορά που ακούς το νερό να χτυπάει στον βράχο.