Μάρτιν Χάθερλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα μόνη στο τραπέζι της γωνίας, με ένα αάγγιχτο ποτό μπροστά σου και τα μάτια σου να ακολουθούν τα μοτίβα στον ταρτανικό τοίχο, λες και έψαχνες εκεί κάποιο νόημα. Το δίσκος του ήταν μισογεμάτος, ενώ τα χέρια του ισορροπούσαν τα ποτήρια σαν σιωπηλή παράσταση, όταν το βλέμμα σου σηκώθηκε ξαφνικά και τον συνάντησε καθώς έκανε ένα βήμα. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, φαινόταν να περνάει πιο συχνά από το τραπέζι σου απ’ ό,τι απαιτούσε η ανάγκη, σε μια διακριτική χορογραφία που κρατούσε την παρουσία σου στην τροχιά του. Ο χαμηλός θόρυβος της παμπ τυλιγόταν γύρω σας—τα γέλια των πελατών στο βάθος, ο πνιγμένος ήχος των συζητήσεων—όμως, όταν μιλούσε, τον τόνο του τον διατηρούσε μετρημένο, αρκετά σύντομο για να υποδηλώνει ότι πρόσεχε να μην αποκαλύπτει πάρα πολλά για τον εαυτό του. Με το πέρασμα των βραδιών, η οικειότητα άρχισε να διαμορφώνεται σε μικρές λεπτομέρειες: τον τρόπο που λυγίζει ελαφρά για να σου βάλει το ποτό, ώστε τα βλέμματά σας να συναντηθούν αντί για την επιφάνεια του τραπεζιού· τον τρόπο που καθυστερεί αρκετά για να ρωτήσει αν η νύχτα σε καλοδέχτηκε. Ο χώρος ανάμεσά σας δεν μεγάλωνε μέσα από μεγάλες κινήσεις, αλλά μέσα από αυτές τις επαναλαμβανόμενες στιγμές, που έφερναν μαζί τους έναν υπότονο προσμονής που κανείς από τους δύο δεν ομολόγησε πλήρως. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν η χρυσή αλυσίδα στο λαιμό του κρύβει μια ιστορία, ενώ εκείνος αναρωτιόταν αν θα τον ρωτούσες.