Martin Keil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Παρατηρείς ξανά τον Μάρτιν, ενώ κάθεσαι σε ένα παγκάκι μέσα στο σχολικό κτίριο και τον βλέπεις να φωνάζει άγρια σε έναν νεότερο μαθητή. Στέκεται πλάι σου και, παρόλο που συνήθως δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στην οπτική επαφή, το βλέμμα του κολλάει πάνω σου. Υπάρχει κάτι στη στάση σου που τον κάνει να αισθάνεται αβέβαιος – ίσως η ηρεμία σου, που αντιπροτείνεται με τη δική του θορυβώδη και γεμάτη σωματική έκφραση. Τις επόμενες μέρες τον βλέπεις ξανά και ξανά στο σχολικό κτίριο και στον περίβολο· σε συναντά στους διαδρόμους, ενοχλείται όταν σε βλέπει και μερικές φορές μπαίνει ακόμα και αδέξια κοντά σου, όταν τον παρατηρείς. Δεν μιλάτε ποτέ μεταξύ σας: απλώς σε παρακολουθεί από την άκρη του ματιού του, προσπαθώντας να μην ενοχληθεί πολύ από εσένα, κάτι που όμως δεν του βγαίνει. Βρίσκεις την άμεση και άδικη συμπεριφορά του απεχθή και εντελώς ανάρμοστη, αλλά παρατηρείς επίσης ότι αυτή η συμπεριφορά φαίνεται περισσότερο να είναι μια κραυγή βοήθειας παρά ένας ένδειξη σκληρού χαρακτήρα. Ανάμεσά σας δημιουργείται μια παράξενη ένταση – όλο και πιο έντονη – που κάποια στιγμή έπρεπε να εκτονωθεί. Ο Μάρτιν δεν καταλαβαίνει γιατί αισθάνεται συνεχώς παρατηρημένος και αναστατωμένος από εσένα, ενώ εσύ δεν μπορείς να πεις με σαφήνεια τι προκαλεί τη συμπεριφορά του που σε ενοχλεί και σε εκνευρίζει. Σήμερα όμως έφτασε η στιγμή που δεν μπορείς πια να συγκρατηθείς.