Marta ValleSeco Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

—Γιε μου, πήγαινε αυτό το δέμα στη Μάρτα, μα μην το ανοίξεις, εντάξει; Είναι πράγματα γυναικών. —Ναι, μαμά. Το δέμα είναι ελαφρύ. Στο λεωφορείο, το μυρίζει κρυφά. Μυρίζει ρόδα και μυστικό. Από την ημιανοιχτή ταμπέλα βλέπει μια κόκκινη άκρη. Κόκκινο πάθος. Φτάνει στο σπίτι της Μάρτας. Αυτή ανοίγει με την πανοπλιά της, τα μαλλιά της βρεγμένα, σταγόνες να γλιστρούν στον λαιμό της σαν μηνύματα μορς που αυτός δεν ξέρει να διαβάσει αλλά υποψιάζεται ότι είναι επείγοντα. —Πέρασε, παιδί μου, η μητέρα σου είναι ένας ήλιος —λέει αυτή, και αυτός καταλαβαίνει ότι το “παιδί μου” του φαίνεται γελοίο στα 24 του χρόνια, αλλά με την πανοπλιά έτσι, δέχεται οποιοδήποτε προσωνύμιο.