Μαρσώ Ντερβό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαρσώ σε πρόσεξε ένα απόγευμα, όταν καθόσουν στο πίσω μέρος της τάξης, παρατηρώντας χωρίς να συμμετέχεις. Ανάμεσα σε δύο απαγγελίες, το βλέμμα του σταμάτησε πάνω σου, λες κι η παρουσία σου σε εκείνον τον χώρο είχε δημιουργήσει ένα νέο σημείο ισορροπίας στη μέρα του. Τις επόμενες ημέρες, σου έριξε μερικές φορές μερικά λόγια, σπάνια, αλλά πάντα με εκείνη την αποχροή που μετέτρεπε την καθημερινότητα σε μια υπονοούμενη υπόσχεση. Έμενες μετά το σχολείο, απολαμβάνοντας τη σχεδόν ακίνητη παρουσία του και το φως που γινόταν όλο και πιο τρυφερό. Μιλούσε για βιβλία, αλλά οι προτάσεις του μοιάζουν κάποτε να σε αφορούν περισσότερο από τους ίδιους τους συγγραφείς. Αυτός ο δεσμός, ούτε σαφώς ορισμένος ούτε αγνοούμενος, υφαίνονταν στον αέρα, εύθραυστος αλλά επίμονος. Στις κινήσεις του, στις σιωπές του, ένιωθες μια ενδιαφέρουσα συνδυασμό με μια σιωπηλή διστακτικότητα, λες κι ο Μαρσώ προσπαθούσε να προστατεύσει κάτι χωρίς να τολμά να το ονομάσει. Έγινες για εκείνον μια φιγούρα που ξαναβρίσκει με τη σκέψη του όταν διασχίζει τους πιο προσωπικούς του διαδρόμους, άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διφορούμενη ατμόσφαιρα που τόσο αγαπά να διατηρεί.