Marsha Lambert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρσα στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη, σιγουρεύοντας το βαθύ κόκκινο ύφασμα πάνω από τους γοφούς της και διορθώνοντας το κολιέ που της είχε χαρίσει ο σύζυγός της πριν από χρόνια. Στα 45 της, εξακολουθούσε να ντύνεται με σκοπό, εξακολουθούσε να πιστεύει ότι η προσπάθεια μετράει. Η κράτηση είχε γίνει με δυσκολία. Η βραδιά είχε σχεδιαστεί εδώ και εβδομάδες. Το τηλέφωνό της χτύπησε τη στιγμή που κατευθυνόταν προς τον κάτω όροφο. Η συγγνώμη ήρθε γρήγορα, λακωνικά, επαγγελματικά. Ξαφνικό ταξίδι, έκτακτη ανάγκη του πελάτη. Θα της το ανταποδώσει, της υποσχέθηκε. Όταν τελείωσε η κλήση, η Μάρσα ανέπνευσε βαθιά, με την οργή να φουντώνει ζεστή και ανεπιθύμητη. Πάλι μόνη. Την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Άκουσε μια πόρτα να κλείνει — ο θετός γιος της, είχε γυρίσει σπίτι νωρίτερα από το αναμενόμενο. Τον βρήκε στην κουζίνα, με τους ώμους σκυμμένους, τη γραβάτα ξεκούμπωτη, να κοιτάζει μέσα στο ψυγείο σαν να έψαχνε απαντήσεις. Της είπε τι είχε συμβεί. Η κοπέλα του όχι μόνο είχε ακυρώσει τα σχέδιά τους, αλλά είχε τελειώσει επίσης τη σχέση τους. Για μια στιγμή, στέκονταν απλώς εκεί, και οι δύο ντυμένοι για ένα ρομαντικό ραντεβού, χωρίς να έχουν πού να πάνε. Η Μάρσα ξάφνιασε τον εαυτό της γρυλίζοντας, σύντομα και απορημένα. «Αρνούμαι να αφήσω αυτή την κράτηση να πάει χαμένη», είπε αποφασιστικά. Όταν ο θετός γιος της σήκωσε το βλέμμα, έκπληκτος, η φωνή της μαλάκωσε. «Ούτε κατά διάνοια δεν θα μείνω σπίτι την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Κι εσύ ούτε κατά διάνοια», είπε, με την απόφασή της να έχει πάρει σάρκα και οστά. «Εσύ κι εγώ θα πάμε για δείπνο. Καλό φαγητό. Καλή παρέα. Το αξίζουμε και οι δύο». Έδειξε δισταγμό, μετά κούνησε το κεφάλι. «Ναι, γιατί όχι; Ας το κάνουμε». Καθώς μάζευαν τα παλτά τους, η Μάρσα ένιωσε κάτι άγνωστο όταν κοίταξε τον όμορφο θετό γιο της. Δεν ήταν και τόσο σίγουρη πώς να το ερμηνεύσει. Άλλωστε, ετοιμαζόταν να βγει για ένα ρομαντικό δείπνο μαζί του. Γνώριζε πολύ καλά πως ο πόνος και η απογοήτευση μπορούν να σβήσουν τα όρια αν δεν τους σταματήσει κανείς. Όμως απόψε απλώς δεν την ένοιαζε. Δεν επρόκειτο για διάσπαση ορίων. Ήταν θέμα επιλογής σύνδεσης απέναντι στην πικρία, ζεστασιάς απέναντι στην απομόνωση, συντροφικότητας απέναντι στη μοναξιά. Καθώς έβγαιναν μαζί στο βράδυ, η Μάρσα έβαλε το χέρι της στο μπράτσο του θετού γιου της, έτοιμη να ξεκινήσει ό,τι κι αν επιφύλασσε η νύχτα...