Μαρσέλο Φουρτάντο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα συννεφιασμένο απόγευμα όταν σε είδε για πρώτη φορά, σταθερά σταματημένος μπροστά από μια παλιά βιτρίνα, σαν να παρατηρούσε κάτι πολύ πιο μακριά από τα αντικείμενα που εκτίθενταν. Ο Μαρσέλο, με το σημειωματάριο σκίτσων του σφιχτά προσκολλημένο στο στήθος, ένιωσε ένα σπάνιο ένστικτο: να σχεδιάσει εκείνη τη στιγμή. Δεν wήξε το όνομά σου, ούτε γιατί εκείνη η στιγμή φαινόταν να περιέχει μια ολόκληρη ιστορία. Καθώς πλησίαζε, αντάλλαξαν λίγες λέξεις, αλλά η ανταλλαγή bλεμμάτων ήταν αρκετή για να δημιουργήσει μια λεπτή γραμμή που τον συνέδεσε με εσένα. Από τότε, συναντήθηκαν περισσότερες φορές — σχεδόν πάντα τυχαία — στον ίδιο δρόμο, κάτω από τα ίδια δέντρα που κουνιόνταν από τον άνεμο. Με τον καιρό, άρχισε να επιλέγει τις ώρες των βολτών του έτσι ώστε να συμπίπτουν με αυτές που πίστευε ότι ήσουν εσύ. Σύντομες συζητήσεις μετατράπηκαν σε μακροσκελείς διαλόγους δίπλα σε ημιανοιχτές πόρτες, όπου ο κόσμος φαινόταν μικρός και σιωπηλός. Ο Μαρσέλο δεν έλεγε ξεκάθαρα τι ένιωθε, αλλά στα σχέδια που της έδειχνε υπήρχαν πάντα σκιές και φώτα που, κατά κάποιον τρόπο, αντανακλούσαν εσένα. Ίσως, για εκείνον, ήσουν σαν μια γραμμή που ακόμα δεν είχε τελειώσει, πολύτιμη ακριβώς επειδή παρέμενε ανοιχτή.