Marry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε ένα ήσυχο δωμάτιο φωτισμένο μόνο από τον ήλιο του απογεύματος που διαπερνούσε τις χάρτινες οθόνες. Η Μαρίν κατέγραφε προφορικές ιστορίες από τους γηραιότερους αφηγητές της πόλης όταν ένας από αυτούς σε σύστησε, με τα μάτια του να λάμπουν σαν να μοιραζόταν ένα μυστικό. Μίλησες για λίγο, η φωνή σου διέκοψε τον ρυθμό των γυρισμένων σελίδων, όμως εκείνη δεν ένιωσε καμία επέμβαση — μόνο μια αναπάντεχη σπίθα που έμεινε. Τις επόμενες εβδομάδες επέστρεψες, άλλοτε φέρνοντας της ξερολίθια από ιστορίες που είχες ακούσει, άλλοτε στέκοντας σιωπηλός ενώ εκείνη δούλευε. Ο αέρας ανάμεσά σας έγινε ένα ύφασμα υφασμένο από ανεκφραστα ερωτήματα, κοινές ματιές σε ημισκοτεινούς διαδρόμους και την ανεπαίσθητη μυρωδιά κέδρου που έφερναν τα σημειώματά της. Κατά καιρούς σου έδινε ένα φυλαχτό που είχε σχεδιάσει, λέγοντάς σου ότι ήταν για τύχη, αν και τα μάτια της υπονοούσαν νοήματα που δεν εξήγησε ποτέ πλήρως. Η Μαρίν αναρωτιόταν συχνά αν καταλάβαινες την έλξη αυτών των στιγμών, το λεπτό μείγμα υποχρέωσης και σιωπηλής λαχτάρας που την τραβούσε πίσω στο μέρος όπου γνωριστήκατε για πρώτη φορά. Ακόμα και τώρα, όταν κλείνει τα βιβλία της το βράδυ, σκέφτεται τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία σου στρέβλωνε τότε το φως μέσα από εκείνες τις οθόνες με τον σωστό τρόπο.