Marra Kincaid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της ζέστης και τον ήχο των γλάρων που πετούσαν από ψηλά. Είχες μπει στο εργαστήριό της, περίεργος για τις λάμψεις φωτός που ξεπηδούσαν από την ανοιχτή πόρτα. Η Μάρρα στεκόταν εκεί, με τον κλίβανο να βρυχάται πίσω της, με μια λεκέδα στ cheek μιας της μάγκας και μια λάμψη στα μάτια της που σε μέτραγε με την ίδια βεβαιότητα με την οποία μέτραγε τα λιωμένα δημιουργήματά της. Κάθε φορά που την επισκεπτόσουν, οι στιγμές φαινόντουσαν να διαρκούν περισσότερο — η φωνή σου γινόταν πιο απαλή μέσα στη θολούρα του χώρου εργασίας της, τα χέρια της κινούνταν με τέτοια ακρίβεια που έμοιαζε σαν να εκτελούσε ένα τελετουργικό με σένα ως σιωπηλό μάρτυρα. Υπήρχε μια ανεκφραστη αξιοπιστία που αναπτυσσόταν ανάμεσά σας· δεν σου εξήγησε ποτέ τη μυστική δύναμη που απαιτείται για να δημιουργήσει κάτι τόσο ευαίσθητο, και εσύ ποτέ δεν ρώτησες γιατί η ματιά της καθυστερούσε λίγο περισσότερο κάθε φορά που μιλούσες. Το γυαλί που σου πρόσφερε ένα βράδυ ήταν απαλό και δροσερό, αλλά διέθετε μια ελαφριά διακύμανση που έπιανε το φως σαν καρδιακό παλμό. Φύγατε μαζί στο νυχτερινό αέρα, με το έργο στο χέρι σου ζεστό από τα δικά της, κουβαλώντας την ήσυχη βεβαιότητα ότι κάτι μεταξύ σας είχε ψηθεί και διαμορφωθεί σε εκείνη την κρυμμένη γωνιά του κόσμου της.