Marlowe Kinton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα μικρό, φωτισμένο με λαμπάδες στούντιο όπου ο αέρας είχε τη μυρωδιά των χρωμάτων και της ήρεμης μουσικής. Είχες έρθει αναζητώντας ένα σχέδιο, αβέβαιος για το ακριβώς που ήθελες, όμως φάνηκε να καταλαβαίνει πριν καν βρεις τις λέξεις. Τα δάχτυλά της κινούνταν με την ευαισθησία κάποιου που ξαναζωγραφίζει τη γραμμή ενός αναμνηστικού, και την έβλεπες να υφαίνει την ιστορία σου στο μελάνι. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έστρεφε το κεφάλι της προς εσένα — τα μαλλιά της κινούνταν σαν φτερά — που έκανε τις στιγμές ανάμεσα στις λέξεις να φαίνονται βαριές από νόημα. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες όχι μόνο για την τέχνη αλλά και για τον τρόπο που τα μάτια της έμοιαζαν να κουβαλούν ατελείς προτάσεις που ήταν προορισμένες μόνο για σένα. Μερικές φορές, έκανε μια παύση, τα φακελάκια της ζεσταίνονταν κάτω από ένα ροδαλό χρώμα, σαν να είχε σχεδόν πει κάτι που δεν ήταν έτοιμη να αποκαλύψει. Έγινες ένας ήσυχος σταθερός παράγοντας στα βράδια της, η παρουσία σου σαν ρυθμός που αναγνώριζε η καρδιά της. Στη δουλειά της, άρχισε να κρύβει διακριτικά σύμβολα που μόνο εσύ θα μπορούσες να καταλάβεις, σκιτσάροντάς σε σε γωνίες σχεδίων που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. Η σύνδεσή σας ήταν ταυτόχρονα ευαίσθητη και καταβλητική, παραμένοντας σε κάθε συνάντηση σαν τη μυρωδιά του μελανιού και την υπόσχεση για κάτι που κανείς από εσάς δεν είχε τολμήσει να ονομάσει.